دلم خیلی پره

چند روزیه بد جور افتادم به غر زدن به خدا...حس میکنم خدا نمیخواد من خوب زندگی کنم...میخواد همیشه تحقیر بشم, زجر بکشم و با اضطراب زندگی کنم...مگه نمیگن سرنوشت ادما دست خودشونه و خودشون زندگیشون رو میسازن...پس چرا هر چقد من دنبال زندگی خوب میرم ازم دورتر و دورتر میشه...مگه نگفته از شما حرکت از من برکت...پس چرا ما هر قدر بیشتر تلاش میکنیم کمتر موفق میشیم....چرا نمیشه یه روز دلمون خوش باشه و بدون غصه باشیم...دارم شک میکنم به همه قوانین عالم...حس میکنم هر چقدر ادم بدی باشی و گناه کردن برات مهم نباشه موفق تر و خوشبخت تری...من و همسرم همیشه تو کارامون خدا رو در نظر داریم و ازش میترسیم ,همیشه بهش توکل میکنیم و کار رو شروع میکنیم ولی همیشه هم برعکس پیش میره...اوضاع روحی و معنویم خیلی خرابه...نمازهامو بی حال تر از بی حال میخونم...نمیگم با خلوص میخوندم ولی هر چی که بود از الان بهتر بود...برادرم وقتی ماجرای بچه دار نشدنمون رو فهمید بهم گفت حواست باشه که این مشکل عامل جدایی از خدا و کفر گفتنت نشه...ولی الان واقعا حالم بده....دارم میرسم به حرفش....نمیدونم چرا هیچ وقت دعاها مو نمیشنوه..نمیدونم چه گناه بزرگی تو زندگیم کردم که همیشه در حال مجازاتم...همیشه و همه جوره توبیخ شدم از طرفش...

برام دعا کنید که اگه مشکلاتم حل نشد لا اقل این حال بدم خوب شه, این شک ها از بین بره...خودش میدونه که فقط منتظر یه تلنگر کوچیکم, یه اتفاق خوب ,هر قدر کوچیک....

حالم انقد بده که خوشحالم بچه ندارم...اون گناهی نداره که بیاد تو زندگی من و با بد بختی های من شریک بشه....نمیخوام یه ادم به ادمای بدبخت دنیا اضافه کنم...

وقتی خدا باهات نیست و نمیخواد کارت پیش بره هر قدر تلاش کنی ذره ای تاثیر نداره...ولی نمی فهمم که چرا نمیخواد....کاش بدونم....

پ ن : راستی 5 روز دیگه تولدمه, هدیه تولد شوهر عزیزم ازمایش منفی میکرو مون بود. بعد از اون همه دوندگی و زجر امپول و هزینه و....هدیه تولد منم این روزای مرگ آوره و کشنده ست که معلوم نیست چی قراره سرمون بیاد..ممنونم خدایا برای این هدیه های قشنگت....

این حال بدم هیچ ارتباطی به بچه نداره...ای کاش مشکلم فقط بچه بود...همیشه مشکلات یه دفعه به سر ادم می باره...انگار با هم هماهنگن که یه دفعه بیان حال ادم رو اساسی بگیرن..طوری که نفسی برات نمونه...

مامان میکرویی...