خیلی یهویی طور

سلااااااام سلاااااام سلام به همگی، به وبلاگ قشنگم، به دوست جونام(البته اگه هنوزم کسی اینجا رو بخونه)

فکر نمیکردم اننننننقدر دلتنگ اینجا باشم! ولی بودم....

خیلی خیلی یهویی دلم هوای وبلاگ رو کرد و دلم خواست که بیام و بخونم و بنویسم،هر چند بعد از این همه وقت نوشتن خیلی سخته...

یاد تک تک خاطراتم افتادم، شور و حالی که وبلاگ نویسی برام داشت واقعا خاص و تک بوده و هست... هر روز صبح اولین کارم چک کردن وبلاگم و دوستانم بود... حیف که تلخ شد برام...

اگه از پارسای جان بخواید بدونید که باید بگم اقایی شده برای خودش،چهار سال و نیمه شده، و بالاخره تونستم بند ناف وابستگیش رو ببرم و بفرستمش مهد...

کلی چیز یاد گرفته... زبونشم که ماشالا حسابی درازتر شده مامان میکرویی...