دلم گرفته

دلمون بدجور گرفته, هم من هم همسری....نمیدونم چرا نمیشه دنیامون بدون مشکل یا حداقل با مشکلات کوچیک و روزمره بگذره...خدا خودش میدونه که زندگی پیرم کرد.27 سالمه ولی اندازه یه زن 50 ساله درد دارم و غصه خوردم...نمیدونم اگه وسط هیاهوی مشکلات کوچیک و بزرگ همسر نازنینم نبود چی کار میکردم....دیگه هیچ چی شادم نمیکنه...دلم میخواد تنها یه گوشه بشینم و به حال خودم زار بزنم...ای کاش تنها غصه م نبود بچه بود...همسری جدیدا یه کار جدید رو شروع کرده که هنوز راه نیفتاده و یک دنیا بهمون استرس داده.ترس از اینده نزدیک داره زجر کشمون میکنه...توی 11 سال زندگی مشترکمون خیلی فراز و نشیب داشتیم ولی به کمک هم و با سختی ازشون عبور کردیم...دلم میخواست حداقل این کار جدید بشه یه نقطه امید یه روشنی یه دلخوشی برامون...ولی الان استرس اون از همه چیز بدتر و بیشتره...حتی سختتر از ای وی اف...

خدایا تنهامون نذار که بد جور میترسیم...خدایا به امید تو و با پشتوانه تو میخوایم زندگیمونو بسازیم پس دوباره کوه مشکلات رو سرمون آوار نکن که خودت بهتر میدونی هنوز سنگینی مشکلات گذشته رو شونه مون سنگینی میکنه....

راستش نگرانم که نتونیم به موقع هزینه انتقال رو جور کنیم و به مشکل بخوریم...از طرفی هم سرم ivig خیلی گرون شده...تازه اگه بتونم تاییدیه شو بگیرم 850 تومن برای قبل از انتقال و 850 تومن بعد از مثبت شدن (به امید خدا ) باید بابتش بدم سوای از هزینه انتقال و دارو و....ولی خوب همیشه هزینه ش به موقع جور شده این بارم حتما میشه...توکل به خدا....

مامان میکرویی...